“ကိုးျမိဳ႕နယ္ အထင္ကရ ဆင္အကနဲ႔ ဖိတ္ေခၚ .. ျမင္ရမွ စိတ္ေပ်ာ္မယ္.. မိတ္သဟာေနာ္ ၾကြခဲ့ပါဦး” အစခ်ီလို႔ ဗံုေထာက္သီခ်င္း ဆုိၿပီးတဲ့အခါ တီးတဲ့သူေတြကလည္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း တီးၾကၿပီး ဆင္ၾကီးကလည္း ေရွ႕တုိးလိုက္ ေနာက္ဆုတ္လုိက္နဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ေလး ကတယ္။ ဒါဟာ နာမည္ေက်ာ္ ေက်ာက္ဆည္ ဆင္ျပိဳင္ပြဲက ပရိသတ္အၾကိဳက္ ရိုးရာဆင္ပြဲရဲ႕ အရိုင္းကဟန္ေလးပါ။ အရိုင္းက ၾကည့္ရမွ ဆင္ပြဲလာရတာ တန္တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြကေတာ့ သေဘာက်လို႔ မဆံုးေတာ့ဘူး။
အရုိင္းကနဲ႔ ပရိသတ္ အာရံုကို ဖမ္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေလးခင္းအကကို ဆက္ကၾကျပန္တယ္။ ေလးခင္းအကဆိုတာက ဖမ္းလာတဲ့ဆင္ကို ဆင္ဦးစီးက အႏုိင္ယူပံုကို သရုပ္ေဖာ္ထားတာပါ။ ဆင္ကလည္း ဆင္ဦးစီးကို တက္နင္းဖုိ႔ ၾကံရြယ္၊ ဆင္ဦးစီးကလည္း ေရွာင္တိမ္းၿပီး ခၽြန္းနဲ႔ အုပ္ဖုိ႔ရာ အကြက္ေခ်ာင္း၊ ပရိသတ္ကလည္း ဟင္ခနဲ၊ ဟာခနဲ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အားေပးၾကရၿပီး လက္ခုပ္သံလည္း အမ်ားဆံုး ၾကားရတဲ့ ျပကြက္ေတြေပါ့။ ဆင္ဦးစီးက ဖမ္းလာတဲ့ ဆင္ကို ယဥ္ေအာင္လုပ္ၿပီးသြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ အယဥ္အကကို ျမဴးျမဴးၾကြၾကြေလး ကၿပီး ယွဥ္ျပိဳင္မႈကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။
အယဥ္ကမ်ာ ပတတ္ရပ္၊ ကင္းျမီးေကာက္ေထာင္၊ ၾကိဳးခုန္အက၊ မီးကြင္းအကေတြကို ကျပတဲ့အခါ ျပည္တြင္း ဧည့္သည္သာမက ႏုိင္ငံျခားသားေတြပါ အားေပးၾကတယ္။ ရိုးရာ ဆင္ျပိဳင္ပြဲမွာ ဆင္အကပညာကို အေပၚလြင္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ကျပႏုိင္ရံုတင္မဟုတ္ဘဲ ျပိဳင္ပြဲရဲ႕အစမွာ ရတနာသံုးပါးကို ကန္ေတာ့ၿပီး ဆင္ဖမ္းတဲ့အခါ ေတာေစာင့္နတ္၊ ေတာင္ေစာင့္နတ္ေတြကို အေႏွာင့္အယွက္ မေပးၾကဖို႔ ေတာင္းပန္တဲ့ က႑ကိုလည္း ရိုးရာမပ်က္ ထည့္သြင္းကျပတာ ေတြ႕ရဆဲပါ။
အကကို ဦးစားေပးတဲ့ ရိုးရာဆင္ၿပီးေတာ့ အလွကို ဦးစားေပးတဲ့ ေဘာ္ၾကယ္ဆင္ လာပါတယ္။ ေဘာ္ၾကယ္ဆင္မွာ အသက္ ၁၄ ႏွစ္၊ ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ အဖြဲ႕ေတြ ကတဲ့ ဆင္ကိုေတာ့ ကေလးဆင္လုိ႔ ေခၚၾကတယ္။
“ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆုရရင္ အမ်ားဆံုး တစ္သိန္းေလာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၀ါသနာပါလို႔ ျပိဳင္ေနတာပါ။ ဒီႏွစ္ အၾကီးတန္း ဆင္ျပိဳင္ပြဲကို ၀င္ျပိဳင္ပါမယ္” လို႔ ကေလးဆင္ျပိဳင္ပြဲမွာ သံုးႏွစ္ဆက္တုိက္ ပထမရခဲ့တဲ့ “ေရႊေဘာလံုး” ဆင္အဖြဲ႕က ကိုသက္ဇင္ႏုိင္က ေျပာပါတယ္။
ဆင္ပြဲဆိုရင္ အားတက္သေရာ ရွိတဲ့ ေက်ာက္ဆည္ျမိဳ႕ဟာ အခုလို ပြဲရက္နီးလာေလေလ တစ္ျမိဳ႕လံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွားနဲ႔ အသက္၀င္လာေလပါ။ သီတင္းကၽြတ္လဆန္း ၁၄ ရက္နဲ႔ ၁၅ ရက္ေတြက အဓိက ပြဲရက္ေတြကိုး။
ဆင္ျပိဳင္မယ့္သူေတြကလည္း ဆင္ရုပ္အတြက္ အရုပ္ခ်ိဳးတဲ့သူဆီမွာ အျပိဳင္အဆုိင္ အပ္ၾကၿပီး တီးၾက၊ ဆိုၾက၊ ေလ့က်င့္ၾကသလို က်န္တဲ့ ေဒသခံေတြကလည္း ပြဲေတာ္ရက္မွာ ဘယ္လိုကဲမယ္၊ ဘယ္လိုႏႊဲမယ္ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳတင္ စိတ္ကူးယဥ္ၾကပါတယ္။ ၀ါ၀င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဆင္ျပိဳင္ပြဲ ၀င္မယ့္ အဖြဲ႕ေတြရဲ႕ ဒိုးသံ၊ ဗံုသံေတြဟာ ေက်ာက္ဆည္မွာ ေသာေသာညံလုိ႔။
“ဒီႏွစ္မွာလည္း ဆင္ျပိဳင္ပြဲကို ထံုးစံအတုိင္း ရိုးရာဆင္၊ ေဘာ္ၾကယ္ဆင္၊ ကေလးဆင္ဆုိၿပီး က်င္းပသြားမွာပါ။ ဆင္ကတဲ့ အဖြဲ႕က ၄၀ ေလာက္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ျပိဳင္ပြဲ ၀င္တာက အဖြဲ႕ ၂၀ ေလာက္ပဲ ရွိတယ္” လို႔ ဆင္ျပိဳင္ပြဲ က်င္းပေရး ေကာ္မတီ ဥကၠဌဦးညိမ္းေမာင္က ေျပာပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ ျပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ့ ဆင္ကုိက ၅၀ ေလာက္ရွိၿပီး အခုေတာ့ ဆင္တန္ဖိုးၾကီးလို႔ ၀င္ျပိဳင္တဲ့သူ နည္းသြားၿပီလို႔ သူက ဆုိတယ္။
ျပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ့ ဆင္ နည္းသြားေပမယ့္ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က လာၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြဟာ နည္းမသြားဘဲ ပြဲေတာ္ရက္မွာ လူတစ္သိန္းခန္႔ လာၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ႏွစ္ေတြမွာဆုိရင္ ပရိသတ္က ႏွစ္သိန္းနီးပါး ရွိလို႔ ဖိနပ္ကၽြတ္ရင္ေတာင္ မေကာက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဆင္ပြဲၾကီးက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး စည္ကားလွပါသတဲ့။
ဆင္ပြဲအစ ဆင္လွဴပြဲကလို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဟိုယခင္တုန္းက အေနာ္ရထာမင္းဟာ သီဟိုဠ္က ပင့္ေဆာင္လာတဲ့ ဗုဒၶစြယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ စြယ္ေတာ္ပြားကို ဆင္မယဥ္သာနဲ႔ တင္ေဆာင္ၿပီး ဆင္၀ပ္ရာ အရပ္ေတြမွာ ေစတီတည္ထား ကိုးကြယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္မယဥ္သာ ၀ပ္ရာ သာေလ်ာင္းေတာင္ေပၚမွာလည္း ေစတီတည္ၿပီး ဆင္ရုပ္ေတြ ျပဳလုပ္ လွဴဒါန္းေစခဲ့ပါတယ္။
အရင္က သာေလ်ာင္း ေတာင္ေပၚက ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားကို သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔တုိင္း ဂႏၶ၊ ေဟမ၊ ကာဠာ၀က၊ ဂေဂၤယ်၊ သိဂၤလ၊ ပ႑ာရ၊ တမၸ၊ ဥေပါသထ၊ မဂၤလ၊ ဆဒၵန္စတဲ့ ဆင္ဆယ္မ်ိဳးပံု မုန္႔လုပ္ၿပီး လွဴခဲ့ၾကပါတယ္။
အဲဒီကမွတဆင့္ ရႊံ႕နဲ႔ လုပ္ၿပီး ေရႊစကၠဴ၊ ေငြစကၠဴ ကပ္ထားတဲ့ ေရႊဆင္၊ ေငြဆင္၊ ေနာက္ေတာ့ ၀ါး၊ ႏွီးတုိ႔နဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ဆင္ရုပ္ငယ္ေတြကို မတ္တပ္ပံု၊ ၀ပ္ေနပံု အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်ိဳးၿပီး ထမ္းစင္နဲ႔ ေတာင္ေပၚကို တက္လွဴၾကတယ္။ ေတာင္ေပၚ မတက္မီ အဆို၊ အက၊ အတီးေတြနဲ႔ ရပ္ကြက္တြင္း လွည့္ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖရာကေန အခု ျမင္ေနရတဲ့ ဆင္ပြဲၾကီး ျဖစ္လာတာပါလို႔ သူ႕သမုိင္းေၾကာင္းက ဆိုတယ္။
လူ၀င္ကလုိ႔ရတဲ့ ဆင္ေတြ ျဖစ္လာေအာင္ ဆရာငယ္ၾကီးက ၾကံဆဖန္တီးခဲ့တာလို႔ သိရပါတယ္။ အခုေတာ့ ဆရာငယ္ၾကီးရဲ႕ တပည့္ေတြျဖစ္တဲ့ ဆင္ခ်ိဳးဆရာ ငါးေယာက္ကသာ ေက်ာက္ဆည္ျမိဳ႕ရဲ႕ ဆင္ျပိဳင္ပြဲနဲ႔ ဆင္လွဴပြဲေတြအတြက္ ဆင္ရုပ္ေတြကို ဒိုင္ခံ ခ်ိဳးေပးေနၾကရပါတယ္။
ဆင္ခ်ိဳးဖို႔ ၀ါးႏွီး၊ စကၠဴ၊ ေျမနီမႈန္႔၊ ပိတ္၊ ရွန္နီကိုသာ အရင္က သံုးခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ ပိုးဖဲကတၱီပါအျပင္ ဆင္ေမးထိုးၿပီး ကလို႔ရေအာင္ သံလံုး၊ သံေခ်ာင္းေတြနဲ႔ တီထြင္လာၾကျပန္တယ္။
“ျပိဳင္ပြဲ၀င္ဖို႔ ဆင္တစ္ေကာင္ကို အနည္းဆံုး ေလးသိန္းေလာက္ ကုန္က်တယ္။ သူ႕ထက္ငါ အျပိဳင္အဆိုင္ လွခ်င္ၾကတာကိုး။ လွခ်င္ေလ ပိုကုန္ေလပဲ။ တစ္ေကာင္ခ်ိဳးရင္ ရက္ ၂၀ ေလာက္ ၾကာတယ္” လို႔ ဆရာငယ္ၾကီးရဲ႕ ေျမးတပည့္ျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္ေလးက ေျပာပါတယ္။
“လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၅၀ က အဘ ဆင္စခ်ိဳးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ဆင္ရာသီဆိုရင္ အေကာင္ ၇၀ ေလာက္ ခ်ိဳးရတယ္။ အခုေတာ့ အေကာင္ ၂၀၊ ၃၀ ေလာက္ပဲ။ အရင္လုိေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အရင္တုန္းက ျပိဳင္ပြဲ၀င္၀င္ မ၀င္၀င္ ကတဲ့ဆင္ေတြက အမ်ားသားကုိး။ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ ကၾကတာ။ ကတဲ့သူေရာ၊ တီးတဲ့သူေရာ၊ ၾကည့္တဲ့သူေရာ ေမာမွပဲ နားၾကေတာ့တယ္” လို႔ အဘဦးေက်ာ္ေလးက အတိတ္ကို လြမ္းတသသနဲ႔ ေရွးေခတ္ ဆင္ပြဲအေၾကာင္းကို သတိတရ ေျပာျပပါတယ္။
ေခတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလို႔ ဆင္အကမွာ ႏွဲ၊ ဒိုးပတ္၊ ေမာင္း၊ လကြင္း၊ ၀ါးလက္ခုပ္အျပင္ ေအာ္ဂင္ပါ ထည့္တီးတာ၊ ယိုးဒယားပတ္ပ်ိဳးအျပင္ ေခတ္ေပၚ သီခ်င္းေလးနဲ႔ပါ တြဲကတာေတြ ဆန္းသစ္လာေပမယ့္ ေက်ာက္ဆည္ဆင္ပြဲဟာ ေရွးမူမပ်က္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနတုန္းပါပဲ။
No comments:
Post a Comment