.jpg)
ပန္းေရာင္ ကုလားထိုင္ ေလးေပၚတြင္ ထိုင္ေနသည့္ ကေလး မေလးသည္ ေခါင္းကိုငုံ႔ရင္း အဆက္မျပတ္ ခါယမ္း လ်က္ရွိသည္။
သူ႔ေခါင္းသည္ သာမန္ကေလး ငယ္တစ္ ေယာက္၏ ေခါင္းထက္ ႏွစ္ဆ နီးပါးခန႔္ႀကီး ေနသည္။ ဘယ္ဘက္ ပါးေစာင္ရိုးနားမွ လက္မဝက္ခန႔္ တြဲက်ေနေသာ အသားပိုေလးႏွင့္ ပါးကလည္း ေခါင္းႏွင့္အတူ ယမ္းခါေန သည္။
ေဘးနားတြင္ ၀ုိင္းရံ ေနသူမ်ားကို လုံးဝ စိတ္မဝင္စားေသာ အမူအရာျဖင့္ ေခါင္းကို ငုံ႔ရင္း ျဖည္းညင္းစြာျဖင့္ မနားတမ္း ခါရမ္းလ်က္ ရွိသည္။
“သူ႔မ်က္လုံးေတြက မျမင္ရေတာ့ဘူးေလ” ဟု အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ခန႔္ရွိ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးက ဆိုသည္။
အျပာေရာင္ အကၤ်ီ ဝတ္ဆင္ထားသည့္ ခပ္လတ္လတ္ အသားေရာင္ရွိသည့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးသည္ သူမ်ား တကာထက္ ေခါင္းႀကီးေနရွာသည့္ ကေလးငယ္၏ မိခင္ျဖစ္သည္။
နန္းေရႊဥ အမည္ရွိ ထိုကေလး၏ မိခင္အမည္မွာ နန္းႏုႏုစိန္ျဖစ္ၿပီး သၽွမ္းမ်ိဳးႏြယ္စုဝင္ တိုင္းေလအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျဖစ္ သည္။
၄င္းတို႔မိသားစုသည္ လက္ရွိတြင္ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဝိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕အနီးရွိ သာဂရ ဒုကၡသည္စခန္းတြင္ေနထိုင္သည့္ စစ္ေျပး ေရွာင္ ဒုကၡသည္ ျဖစ္သည္။
အသက္ ၈ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေသာ နန္းေရႊဥသည္ ေမြးရာပါ ေခါင္းႀကီးေနသည့္အျပင္ ဦးေခါင္း၏ေနာက္တြင္ အက်ိတ္လုံး သဏ္႑ာန္ရွိသည့္အသားပို တစ္လုံးပါလာခဲ့ေၾကာင္း ေဒၚနန္းႏုႏုစိန္ ကေျပာသည္။
အသားပိုကို ၂၀၁၂ ခုႏွစ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ၿပီး ခြဲစိတ္ကုသမွုခံယူခဲ့ေၾကာင္း ၄င္းကေျပာသည္။
“သူ႔ကို မူႀကိဳတက္ေစခ်င္လို႔ ေခါင္းနည္းနည္းလွသြားေအာင္ သြားခြဲလိုက္ကာမွ မ်က္စိမျမင္ျဖစ္သြားတယ္”ဟု မိခင္ျဖစ္သူက ဆိုသည္။
ခြဲစိတ္မွုအၿပီး ဒုကၡသည္စခန္းသို႔ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ မ်က္စိကြယ္သြားေၾကာင္း သူက ဆိုသည္။
ဒုကၡသည္ စခန္းမွေပးေသာ ရိကၡာအေထာက္အပံ့ျဖင့္ အသက္ရွင္သန္ေနရေသာ သူတို႔မိသားစု အတြက္ ကေလးကို ေဆးထပ္မံမကုသနိုင္ေတာ့ေၾကာင္း သူကဆိုသည္။
ဘယ္ဘက္ ပါးျပင္ေပၚမွ လိမ့္က်ေနသည့္ မ်က္ရည္စကို မသိမသာ ဖယ္ရွားပစ္ၿပီး နန္းႏုႏုစိန္က သူ႔ကေလးကို ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္သည္။
“သူ႔အေဖက ေနာက္မိန္းမ ထပ္ယူသြားၿပီေလ” ဟု စိတ္ထိခိုက္စြာျဖင့္ ေဒၚနန္းႏုႏုစိန္ ကေျပာသည္။
နန္းေရႊဥ အပါအဝင္ ကေလး ၅ ေယာက္၏ မိခင္ျဖစ္သည့္ သူ႔အတြက္ ကေလး ေက်ာင္းစရိတ္၊ စားဝတ္ေနေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အသုံးစရိတ္မ်ားအတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ ဝင္ေငြရလမ္းက ပယင္းေသြးျခင္းျဖစ္သည္။
ပယင္းေမွာ္မ်ားပိတ္ထားသျဖင့္ ကုန္ၾကမ္းေစ်းႀကီးၿပီး ကုန္ေခ်ာေစ်းတက္ေနသျဖင့္ ပယင္းလုပ္ငန္းမွ ဝင္ေငြကလည္း မိသားစုအတြက္ မလုံေလာက္ျဖစ္ေနေၾကာင္း သူကဆိုသည္။
အစိုးရစစ္တပ္ႏွင့္ ကခ်င္လႊတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္တို႔ ျဖစ္ပြားသည့္ စစ္ပြဲမတိုင္ခင္က သူသည္ ျမစ္ႀကီးနား-လိုင္ဇာ လမ္္းေပၚရွိ တဘာရန္ရြာတြင္ ေနထိုင္ၿပီး စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးသည္ဟု သူကဆိုသည္။
ထိုစဥ္က စီးပြားေရးအဆင္ေျပၿပီး ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ ေနနိုင္ေၾကာင္း သူကဆိုသည္။
၂၀၁၁ ဇြန္လ ၁၅ ရက္ မနက္ ၃ နာရီခန႔္က သူတို႔မိသားစု ေနထိုင္ရာေက်းရြာေလးကို ျပည္တြင္းစစ္မီးလ်ံက ႐ုတ္တရက္ ကူးစက္လာခဲ့သည္။
တစ္ရြာလုံးအထုပ္ကိုယ္စီႏွင့္ ေတာထဲကို ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခဲ့ၾကရေၾကာင္း ေဒၚနန္းႏုႏုစိန္ကဆိုသည္။
“ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ေလွာ္လိုဘဲ” ဟု သူတို႔ထြက္ေျပးရပုံကို ျပန္္လည္ေျပာျပသည္။
“သူ႔ကိုခ်ီၿပီးေျပးရတာ ပုခုံးေတာင္ေသြးထြက္တယ္ သူ႔ေခါင္းကႀကီးလို႔” ဟုဆိုကာ သမီးငယ္ နန္းေရႊဥကိုၾကည့္ရင္း သူကဆိုသည္။
ထိုစဥ္ ကေလးက ကိုင္ထားသည့္ မုန႔္ထုပ္ကို လက္ႏွစ္ဘက္ျဖင့္ ကိုင္ၿပီးလွုပ္ရမ္းေနသည္။
အလင္းေရာင္မရွိေသာ အခန္းတြင္းတြင္ ကင္မရာမီးေရာင္ တျဖတ္ျဖတ္ လက္သြားသည့္အခါမ်ိဳးတြင္မူ ႏွုတ္ခမ္းတို႔က ျပဳံးရင္းလက္တို႔ကို ေျမႇာက္ကာ ခါရမ္းေနတတ္သည္။
နန္းေရႊဥသည္ သၽွမ္း၊ ကခ်င္၊ ဗမာ စကားသုံးမ်ိဳးလုံးကို ပီပီသသေျပာနိုင္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ႏွစ္ကကြယ္သြား သည့္ မ်က္လုံးေဝဒနာေၾကာင့္ ေက်ာင္းမတက္ရရွာေပ။
ကံၾကမၼာေၾကာင့္ ေဝဒနာခံစားေနရသည့္ၾကား စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ ခံစားရေသာ မိသားစုမွ ေပါက္ဖြားခဲ့ ေသာ နန္းေရႊဥ အတြက္ ေဆးကုသရန္ အခြင့္အေရးက အလွမ္းေဝးေနသည္။
ေဆးကုသရန္ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ့သည္ႏွင့္ပတ္သက္၍ “သြားရေအာင္လည္း ပိုက္ဆံကသိပ္မရွိေတာ့” ဟု ေဒၚနန္းႏုႏုစိန္က ဆိုသည္။
လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ကေလး၏ က်န္းမာေရးထက္ ဦးစားေပးေနရသည့္အရာမွာ မိသားစု အေျခတက်ေနထိုင္ ရန္ ေနရာေလးတစ္ခုႏွင့္ ဘဝရွင္သန္ရပ္တည္ေရးအတြက္ လုပ္စရာအလုပ္တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း စို႔တက္ဝိုင္းလာသည့္ မ်က္ရည္ ေၾကာင့္ မ်က္လုံးအစုံကို လက္ဖ်ားျဖင့္တို႔ထိသုတ္ရင္း သူက ဆိုသည္။
“အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ဆႏၵက ေနလို႔ရမယ့္ ေနရာေလးတစ္ခုပါ”ဟု ကေလးငယ္ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ေဒၚနန္းႏုႏုစိန္က ဆိုသည္။
No comments:
Post a Comment