မုိး

မုိး-(၁)

ခ်စ္သူဟာ
မုိးစက္မွဳန္မႊားေလးျဖစ္တယ္
သူ႕ စကားလံုးရြာက်မွဳေတြနဲ႕
သစ္ပင္ကုိ တတိတိ စုိစြတ္ေနေစရဲဲ႕။

ခ်စ္သူဟာ
၀လံုးကေလးျဖစ္တယ္
ခံုးေနတဲ့ မ်က္ခံုးနက္နက္ကေလးေတြရယ္
၀ုိင္းစက္စက္မ်က္လံုးကေလးေတြရယ္နဲ႕
သစ္ပင္ကုိ စကားလံုးေတြ ေရးျခယ္တယ္။


ခ်စ္သူဟာ
ဘဂ၀ါဂီတေလး ျဖစ္တယ္
တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ ပါးလ်လ်ႏွုတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႕
သစ္ပင္ရဲ႕ က်မ္းအဆူဆူကုိ လက္ညွိဳးညႊန္
အမိန္႕ေတြကုိ စာခြ်န္လႊတ္တယ္။

က်ေနာ္က သစ္တစ္ပင္ပါ
ခ်စ္သူအိပ္တန္းတက္မယ့္ တံတ်ာနဲ႕
ေရေသာက္ျမစ္ေတြကုိ အသက္ဆက္ေနခဲ့ရ ...။


မုိး-(၂)

က်ေနာ့္အတြက္ ... ၀ဋ္အၾကီးအက်ယ္လည္ရမယ့္အခါသမယဟာ ..
ဒီေန႕ညမွာ .. က်ေနာ့္ဘက္ဘက္ရင္အံုထဲ ..
ဆုိင္းမဆင့္ ဘံုမဆင့္ ဆုိက္ဆုိက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာတယ္။

ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရလုိက္ပါဘဲ .. က်ေနာ္ဟာ အလဲလဲ အျပိဳျပိဳ
ရွိဳက္ၾကီးတငင္ ဒူးေထာက္ရျခင္းေတြ ကမ္းပါးေျမျမိဳ ျဖစ္ၾကရ
တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့၀ါက်ေတြဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ေသြးေၾကာေတြကုိ ဆြဲညွစ္ေနခဲ့
တုန္ရီေအးစက္ ေမးခ်င္းရုိက္ခတ္ေနတာေတာင္မွ
က်ေနာ့္ကုိ ေၾကာက္လန္႕ျခင္းေတြ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ပြဲေတာ္တည္တယ္

ထားမသြားဖုိ႕ရယ္ .. ေတာင္းပန္စကားရယ္ ..
ေတာင္းပန္စကားရယ္ ... ထားမသြားဖုိ႕ရယ္ ..
က်ေနာ္ သိတာ အဲ့ဒီ စကားႏွစ္ခြန္းထဲ
အဲ့ဒီ စကားႏွစ္ခြန္းထဲနဲ႕ပဲ က်ေနာ္...
ဘ၀ကုိ အဆံုးစီရင္ခ်င္လာတယ္

ဒီလုိမွန္းသိခဲ့ရင္
က်ေနာ့္ဆီကုိ အလင္းေတြ သယ္ေဆာင္မလာဖုိ႕ က်ေနာ္ေျပာခဲ့မိပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ေပါ့
က်ေနာ့္ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႕အေၾကာင္း
အဲ့ဒီ အေရွ႕ေျမာက္အရပ္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ့္ လမင္းဆီ
ဒူးေထာက္ထားတဲ့ ေသြးစက္စက္ေတြ
တခုတ္တရထုပ္ပုိးျပီး
ေလေျပေတြနဲ႕ ထည့္ေပးလုိက္ခ်င္ပါတယ္